Ποδηλατικός Απολογισμός

Με το τέλος του 2008, πολλοί από εμάς θα κάνουμε τον ... απολογισμό της χρονιάς. Ο ποδηλατικός απολογισμός της χρονιάς, θα πρέπει μάλλον να θωρηθεί θετικός. Ίσως όχι εντυπωσιακά θετικός, αλλά πάντως ... με θετική τάση!

Φίλοι και γνωστοί μου λένε συχνά ότι τους τελευταίους μήνες βλέπουν πολλά περισσότερα ποδήλατα στους δρόμους, σε σχέση με παλιότερα. Τους έχει κάνει εντύπωση αυτό, και όταν το συνδυάζουν με τη "διαφήμιση" που τους κάνω εγώ στις συζητήσεις μας, συνειδητοποιούν ότι δεν πρόκειται για ατομική μου τρέλα, αλλά για ένα γενικότερο ρεύμα που σιγά-σιγά δημιουργείται. 

Μακάρι το 2009 η τάση αυτή να συνεχιστεί και να αποδειχτεί ότι δεν πρόκειται για τρέλα ή για μόδα, αλλά για μια τάση πο δημιουργείται από την ανάγκη αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων στο τεράστιο πρόβλημα της μετακίνησης μέσα στον αστικό ιστό. Αυτό είναι το σημαντικότερο και αυτό για το οποίο όλοι εμείς οι ποδηλάτες πρέπει να δώσουμε τη μάχη το 2009. Να πείσουμε δηλαδή ότι η αύξηση των πωλήσεων ποδηλάτων δεν είναι ούτε μόδα, ούτε τρέλα. Είναι ένα διογκούμενο ρεύμα το οποίο θα μπορέσει να δημιουργήσει την απαραίτητη πίεση προς όσους παίρνουν τις αποφάσεις σε αυτόν τον τόπο και να τους κάνει να καταλάβουν πως δεν αρκούν οι υποσχέσεις και τα προεκλογικά πυροτεχνήματα, αλλά χρειάζονται ενέργειες που θα διεκολύνουν τη διόγκωση αυτού του ρεύματος και θα επιτρέψουν την ανάπτυξη αυτής της εναλλακτικής μορφής μετακίνησης που τόσο έχουν ανάγκη οι μεγαλουπόλεις και κυρίως η Αθήνα.  

Ταυτόχρονα, οι ποδηλάτες πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις ενέργειές μας. Δεν πρέπει να καταντήσουμε γραφικοί. Δεν πρέπει η προσπάθειά μας να ακουστούμε και να φανούμε, να μας οδηγήσει σε ακρότητες και σε περιθωριακές συμπεριφορές. Διεκδικούμε τη θέση μας και τα διακαιώματά μας στο δρόμο. Δεν διεκδικούμε τον αποκλεισμό ή τον εξοστρακισμό άλλων τρόπων μετακίνησης. Δεν γινόμαστε εχθρικοί προς τα ΙΧ. Απλώς δείχνουμε με τη στάση μας ότι αξιώνουμε σεβασμό στα διακιώματά μας και ότι δεν υπάρχει κάποιος χρήστης του δρόμου που να έχει περισσότερα διακιώματα από κάποιον άλλο.

Ας έχουμε αυτά στο μυαλό μας όταν κινούμαστε στους δρόμους και θέλω να πιστεύω ότι το 2009 θα είναι μια ακόμα καλύτερη (αν μη τι άλλο - ποδηλατικά) χρονιά!

Χρόνια πολλά σε όλους!

Βαρκελώνη

Μια επίσκεψη στη Βαρκελώνη, για επαγγελματικούς λόγους, με έκανε - για άλλη μια φορά - να μελαγχολήσω για την ποδηλατική πραγματικότητα στην Αθήνα. Ή μάλλον, για να το θέσω καλύτερα, για την πιθανότητα να εξελιχθεί η Αθήνα σε στοιχειωδώς βιώσιμη πόλη. 

Ακούω ήδη τις αντιδράσεις: "Μην είσαι υπερβολικός", "μπορεί να έχουμε κάποια προβλήματα με την κυκλοφορία, αλλά έχουμε και πολλά καλά", "σιγά πια, τους είδαμε και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους" και άλλα τέτοια... Δεν θέλω να επεκτεθώ ή να πλατειάσω, οπότε δε θα σταθώ σε γενικόλογες συγκρίσεις. Θα εστιάσω όμως στην αστική μετακίνηση, στην ελευθερία κίνησης (και έκφρασης κατ' επέκταση), στην προστασία του περιβάλλοντος, στο σεβασμό των δικαιωμάτων αλλά και την τήρηση των υποχρεώσεων του κάθε πολίτη μιας οργανωμένης Ευρωπαϊκής πόλης. 

Η Βαρκελώνη έχει 1.5 εκκατομύριο κατοίκους μέσα στην πόλη και συνολικά 4 εκατομμύρια στην ευρύτερη (μητροπολιτική) περιοχή. Αρκετά παρόμοιο μέγεθος με την Αθήνα δηλαδή. Μου έκανε εντύπωση ότι είδα πολλούς κεντρικούς δρόμους με 3 - 4 λωρίδες ανά κατεύθυνση και με τα δύο ρεύματα να χωρίζονται από πεζοδρόμιο πλάτους 10 - 20 μέτρων! Πάνω σε αυτό υπήρχαν (μαντέψτε) ποδηλατόδρομοι, παρτέρια, παγκάκια κλπ.

Οι κάτοικοι της πόλης, κάθε ηλικίας, φύλου και κοινωνικού στρώματος μετακινούνται (και) με ποδήλατα. Χώροι στάθμευσης ποδηλάτων υπάρχουν παντού. Σε κάθε γωνιά, σε κάθε πεζοδρόμιο. Επιπλέον έχουν ένα σύστημα ενοικίασης κοινόχρηστων ποδηλάτων. Το ονομάζουν bicing και είναι παρόμοιο με το γαλλικό Velib που τόσο συζητήθηκε τον τελευταίο καιρό, ακόμα και στα ελληνικά ΜΜΕ. 

Είδα ανθρώπους με ένδυση δουλειάς γραφείου, νοικοκυρές με ψώνια, φοιτητές, να χρησιμοποιούν τα χαρακτηριστικά κόκκινα bicing ποδήλατα με τα άσπρα φτερά, έχοντας φορτώσει τα πράγματά τους στο μπροστινό καλάθακι, και με το χαμόγελο στα χείλη να μετακινούνται άνετα και χαλαρά. 

Τα αυτοκίνητα στους δρόμους ήταν αρκετά. Περιστασιακά μποτιλιαρίσματα υπήρχαν. Φαντάζομαι όμως ότι αν όλοι αυτοί οι ποδηλάτες χρησιμοποιούσαν τα αυτοκίνητά τους, η κατάσταση θα ήταν σαν την Αθήνα (ή χειρότερη!).

Κανείς δεν κόρναρε σε ποδηλάτη να ξεκινήσει γρήγορα σε φανάρι και να "φύγει από τη μέση" στα (λίγα) σημεία που δεν υπήρχε ποδηλατόδρομος και ξεχωριστό φανάρι για ποδήλατα. Κανείς δεν κορόιδευε τους ποδηλάτες, δεν είδα κανένα βλέμμα "λύπησης" σαν κι αυτά που συχνά αντικρίζω στους δρόμους της Αθήνας από τους απαίδευτους Έλληνες οδηγούς που συνεχίζουν να πιστεύουν ότι είμαστε πάνω σ' ένα ποδήλατο επειδή θέλουμε να κάνουμε οικονομία στη βενζίνη ή επειδή είμαστε "φτωχαδάκια" που δεν έχουμε λεφτά να πάρουμε Μπαντζάι GLX με 86 άτοκες! 

Συνάδελφοι ποδηλάτες:

• Συνεχίστε να ποδηλατείτε. 
  
• Συνεχίστε να διεκδικείτε το δικαίωμα στη μετακίνηση και στη χρήση των δημόσιων δρόμων επί ίσοις όροις με τους άλλους χρήστες του δρόμου, με σεβασμό και με πολιτισμό.
• Διαδώστε την ιδέα. 
• Δείξτε σεβασμό και απαιτείστε σεβασμό.

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ!

Δεν ξέρω αν θα γίνουμε ποτέ Βαρκελώνη ή Βερολίνο. Ξέρω όμως ότι αξίζει να προσπαθήσουμε!

Κινητό...

Αναρωτιέμαι, η απαγόρευση χρήσης κινητού -που υποτίθεται ότι ισχύει εδώ και αρκετό καιρό - απασχολεί κανέναν; Την εφαρμόζει κανείς; 

Εργάζομαι σε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας. Το κινητό τηλέφωνο είναι "προέκταση του χεριού μου" και το χρησιμοποιώ πολλές ώρες κάθε μέρα. Είμαι προσβάσιμος 24 ώρες το 24ώρο σε αυτό. Όμως οι οδηγίες που έχουμε από την εταιρεία είναι σαφείς: "Μην χρησιμοποιείτε το κινητό τηλέφωνο όταν οδηγείτε"! Και οι οδηγίες αυτές είχαν δοθεί πολύ πριν απαγορευτεί η χρήση του με νόμο. Και τις οδηγίες αυτές τις ακολουθώ! Γιατί τις ελάχιστες φορές που δεν τις ακολούθησα, συνέλαβα τον εαυτό μου να μη θυμάται καλά-καλά από ποιους δρόμους πέρασε και πώς βρέθηκε εκεί!

Η οδήγηση  αυτοκινήτου (και οποιουδήποτε άλλου οχήματος) πρέπει να γίνεται με δύο χέρια και με την προσοχή στραμμένη στο δρόμο! 

Η χρήση bluetooth ή car-kit, παρόλο που βελτιώνει πολύ τα πράγματα και παρόλο που είναι νόμιμη, καλό είναι να μειώνεται όσο γίνεται! 

Γιατί τα λέω όλα αυτά σήμερα; Γιατί πριν από λίγο, ένας νεοέλληνας, με απαστράπτον Ford Mondeo (έχω και μέρος της πινακίδας, αλλά δε θα το αναφέρω), κόντεψε να περάσει από πάνω μου (καθώς εγώ ποδηλατούσα), γιατί η προσοχή του και το ένα χέρι του ήταν απασχολημένα με το κινητό του!).  Και θα πέρναγε από πάνω μου (ερχόμενος από πίσω μου) αν δεν προλάβαινα να φύγω πιο δεξιά από την αδιατάρακτη πορεία του, της οποίας την ταχύτητα ουδόλως μείωσε!

Για μια ακόμα φορά: 

Μη μιλάτε στο κινητό όταν οδηγείτε. Κυκλοφορούν πεζοί και ποδήλατα που μπορεί να σας λερώσουν την αμαξάρα με το αίμα τους!

Φώτα!

Με αφορμή ένα (ευτυχώς) ανώδυνο περιστατικό που μου συνέβη σήμερα, θα ήθελα να αναφερθώ στη χρήση των φώτων κατά τη νυχτερινή οδήγηση με ποδήλατο.

Επιστρέφοντας (με το αυτοκίνητο), σήμερα γύρω στις 20:00, βγήκα από ένα δευτερεύοντα δρόμο στη Μεσογείων, λίγο πριν τη γέφυρα Καλατράβα, στον κόμβο με την Κατεχάκη. Σταμάτησα πριν βγω, είδα ένα αυτοκίνητο να έρχεται με σχετικά μικρή ταχύτητα και σε αρκετή απόσταση, υπολόγισα ότι μπορώ να βγω χωρίς να αναγκάσω το άλλο αυτοκίνητο να επιβραδύνει, και... βγήκα! Την ώρα που είχα ήδη βγει στη Μεσογείων, με την άκρη του ματιού μου στην αρχή και από τον καθρέφτη στη συνέχεια, διαπίστωσα με τρόμο ότι ένας συνάδελφος-ποδηλάτης, ανακάστηκε να επιβραδύνει (και μάλλον τρόμαξε και λίγο γιατί άρχισε να χτυπάει το κουδουνάκι του επίμονα)! 

Περιτό να πω ότι ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Παρόλο που (τελικά) δεν είχα δημιουργήσει πραγματικό κίνδυνο για το συνάδελφο-ποδηλάτη, και μόνο στην ιδέα μιας τέτοιας πιθανότητας, θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου. Τι είχε συμβεί; Ο ποδηλάτης βρισκόταν μπροστά από το αυτοκίνητο που ανέφερα, μερικά μέτρα, αλλά τα δυνατά φώτα του αυτοκινήτου πίσω του, έκαναν τα led του ποδηλάτου του να "εξαφανιστούν". Απλά, δεν τον είδα! Πιθανότατα η κούρασή μου και ο πολύ κακός φωτισμός του δρόμου, να έπαιξαν το ρόλο τους. Αλλά το γεγονός παραμένει ότι ενώ ο ποδηλάτης κινούνταν κανονικά, στη δεξιά πλευρά του δρόμου, με φώτα, κράνος κλπ. εγώ απλά δεν τον είδα και θα μπορούσα να τον έχω θέσει σε κίνδυνο!

Τα διδάγματα:

1. Η κούραση είναι κακή παρέα. Κοιτάξτε δυο και τρεις φορές, για να σιγουρευτείτε!
2. Έχετε πάντα στο μυαλό σας (ως οδηγοί αυτοκινήτου) ότι κυκλοφορούν ποδήλατα! Μπορεί να μην είναι (ακόμα) πολλά, αλλά υπάρχουν! Και αν δεν περιμένεις να τα δεις, είναι πολύ πιθανό να μην τα δεις! (απόδειξη)
3. Σε δρόμους με πολλά αυτοκίνητα, τα φώτα των αυτοκινήτων "μπλέκονται" με τα φώτα των ποδηλάτων, κάνοντας τα τελευταία δυσδιάκριτα

Τελευταίο και (ίσως) πιο σημαντικό δίδαγμα, για μας τους ποδηλάτες: Τα φώτα led (ο πιο συνηθισμένος τύπος φώτων για ποδήλατα) είναι πολύ καλύτερα να είναι ρυθμισμένα να αναβοσβήνουν (και όχι σταθερά αναμμένα). Έτσι ξεχωρίζουν πολύ περισσότερο και γίνονται διακριτά πολύ ευκολότερα! Άλλωστε, ο βασικός τους ρόλος είναι να μας διακρίνουν οι άλλοι και όχι να φωτίζουν το δρόμο μας. Προσωπικά, τα έχω σταθερά αναμμένα μόνο σε ερημικούς, σκοτεινούς δρόμους. Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις, τα έχω να αναβοσβήνουν. 

Είναι ίσως το μόνο που θα συμβούλευα το συνάδελφο-ποδηλάτη να προσέξει την επόμενη φορά.  Αφού βεβαίως του ζητούσα ΣΥΓΓΝΩΜΗ για την απροσεξία μου (το κάνω από αυτό εδώ το βήμα, μια και δεν πρόλαβα να σταματήσω εκείνη τη στιγμή και να απολογηθώ). 

Καλό δρόμο συνάδελφε και τα φώτα σου να αναβοσβήνουν!

Τα παιδιά ΜΟΥ στο δρόμο

Εντυπώσεις και "μαθήματα" από την πρώτη, σχετική απόπειρα.

Η ποδηλατική παιδεία χτίζεται με συνδυασμό θεωρίας και πράξης! Σήμερα λοιπόν, μετά από τρεις-τέσσερις εβδομάδες θεωρίας, έγινε η πρώτη πρακτική εφαρμογή. Στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία, απρόσμενη θα έλεγα! Τρία ποδήλατα (ο υπογράφων μπαμπάς και τα δυο πιτσιρίκια, 9 1/2 και 7 ετών με τα πρόσφατα αποκτηθέντα MTB που αναφέρθηκαν στο προηγούμενο post) ξεκίνησαν για μια διαδρομή στους δρόμους της πόλης.

Ιδού τα "μαθήματα" και συμπεράσματα:

• Προετοιμασία: Ποτέ δεν είναι αρκετή. Τα παιδιά πρέπει να ακούν συνέχεια ποιοι είναι οι κίνδυνοι, ποια είναι η σωστή συμπεριφορά, ποιοι είναι οι κανόνες, κλπ.

"Μένουμε στη δεξιά πλευρά του δρόμου",
"Ακολουθούμε τα σήματα και τους κανόνες, όπως όλα τα οχήματα",
"Δεν κάνουμε ελιγμούς",
"Κινούμαστε σαν να είμαστε αόρατοι".

Αυτές ήταν οι βασικές οδηγίες που χρησιμοποίησα.

• Επιλογή διαδρομής: Επίπεδη, με λίγη κίνηση, σε ώρα και ημέρα που βολεύει. Επέλεξα μια απόσταση περίπου 2 - 3 km (από το σπίτι μέχρι το πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής του δήμου), Κυριακή απόγευμα. Η επιλογή αποδείχτηκε σωστή, αφού η απόσταση δεν ήταν κουραστική για τα παιδιά, τα αυτοκίνητα στο δρόμο ήταν λίγα, και κανείς από τους οδηγούς που συναντήσαμε, δε φάνηκε να είναι ιδιαίτερα βιαστικός ή ιδιαίτερα εκνευρισμένος!

• Τα παιδιά έδειξαν απρόσμενη ωριμότητα. Ήταν συγκεντρωμένα στο δρόμο, άκουγαν συνεχώς τις οδηγίες και τις τήρησαν κατά γράμμα. Ταυτόχρονα, έδειξαν ενθουσιασμένα και περήφανα από την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο μπαμπάς, βγάζοντας τα στο δρόμο.

• Στα δύσκολα σημεία προτιμήστε να περάσετε πεζοί. Δεν είναι ανάγκη να ρισκάρουμε! Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του ποδηλάτη είναι ότι μπορεί να μετατραπεί σε πεζό, μέσα σε 2 δευτερόλεπτα!

• Σε κάποιες (εξαιρετικές) περιπτώσεις, υπάρχει και η λύση της μετακίνησης πάνω στο πεζοδρόμιο. Ειδικά αν αυτό είναι φαρδύ και όχι κατειλημμένο από παράνομα παρκαρισμένα (σπάνιο!). Χρησιμοποιείστε αυτή τη λύση με φειδώ. Δεν είναι αυτός ο βασικός τρόπος μετακίνησης που αναζητούμε! Επιπλέον, θυμηθείτε: οι πεζοί έχουν προτεραιότητα!
  

• Φροντίστε να είστε συνεχώς πίσω από τα παιδιά, κινούμενοι σε μονή σειρά. Σε κάποιες περιπτώσεις (όταν το πλάτος του δρόμου το επιτρέπει) μπορείτε να είστε δίπλα τους, αριστερά τους εννοείται!
  

• Οι οδηγίες πρέπει να είναι απλές και κατανοητές εντολές, δοσμένες ήρεμα, μεγαλόφωνα και έγκαιρα!

• Χρειάζεται σοβαρότητα στη συμπεριφορά. Τα παιδιά πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν πρόκειται για βόλτα στο πάρκο, αλλά για κάτι διαφορετικό. Αλλά δεν χρειάζεται άγχος και φωνές. Πρέπει να είναι - τελικά - μια ευχάριστη διαδικασία. Αλλιώς, θα προτιμήσουν να μην το ξανα-δοκιμάσουν! Επομένως, η ενθάρρυνση, η επιβράβευση και το χαμόγελο, είναι απαραίτητα συστατικά!
  

• Τα παιδιά έχουν την τάση να πηγαίνουν πολύ άκρη δεξιά. Επίσης, αν κινούνται σε δρόμο με αραιά παρκαρισμένα αυτοκίνητα, έχουν την τάση να πηγαίνουν άκρη δεξιά στα κενά, και μετά πρέπει να ξανα-κινηθούν αριστερά, όταν πλησιάσουν στο επόμενο παρκαρισμένο. Αυτό δεν είναι ο ασφαλέστερος τρόπος μετακίνησης, για οποιονδήποτε, πόσο μάλλον για παιδιά. Τα "S-άκια" τρομάζουν τους οδηγούς και τους μπερδεύουν ως προς τις προθέσεις του ποδηλάτη. Προσπαθείτε να εξηγείτε τη σημαντικότητα της κίνησης σε ευθεία, αριστερότερα από την ευθεία των παρκαρισμένων. Ειδικά όταν το πλάτος του δρόμου είναι αρκετό, είναι πολύ ασφαλέστερο.
  

• Το κράνος δεν το ανέφερα νωρίτερα, γιατί το θεωρώ δεδομένο.
  

Τέλος, το πιο σημαντικό! Μην ξεθαρρεύετε! Η εκπαίδευση (ποδηλατών και οδηγών!) θα πάρει πολύ καιρό και οι κίνδυνοι πάντα θα υπάρχουν.

Τα παιδιά στους δρόμους

Πώς θα μπορούσαμε να αισθανθούμε αρκετά ασφαλείς ώστε να επιτρέψουμε στα παιδιά μας να κυκλοφορήσουν στους δρόμους της πόλης; Αυτό το ερώτημα με ταλανίζει τον τελευταίο καιρό.

Έχοντας μόλις αγοράσει τα καινούρια ποδήλατα στα βλαστάρια μου, ποδήλατα τύπου MTB με τροχούς 24'' και 26'', συνειδητοποιώ ότι κάποια στιγμή (σύντομα ή λίγο αργότερα) θα έρθει η ώρα που τα μικρά θα μεγαλώσουν και θα θελήσουν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους της πόλης και όχι μόνο στα πάρκα και τις εξοχές.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει (κάποιοι έχουμε δει και με τα μάτια μας) για πιτσιρίκια των πρώτων τάξεων του Δημοτικού, σε πολλές πόλεις της Ευρώπης, που πηγαίνουν στο σχολείο τους με τα ποδήλατά τους, χωρίς καν συνοδεία (ή με τη συνοδεία ενός ενήλικου ανά ομάδα παιδιών). Φυσικά, χρησιμοποιούν τους ποδηλατοδρόμους, έχουν απόλυτη προτεραιότητα έναντι όλων των οχημάτων, οι οδηγοί των αυτοκινήτων έχουν μάθει να κινούνται λαμβάνοντας υπόψη την ύπαρξή τους και συνυπάρχουν αρμονικά με τους υπόλοιπους χρήστες των δρόμων. Όσο αισιόδοξος κι αν είναι κάποιος, θα πρέπει να είναι αιθεροβάμων για να πιστέψει ότι αυτή η μέρα μπορεί να έρθει σύντομα και στην Αθήνα!

Η συντριπτική πλειοψηφία των οδηγών αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στην Αθήνα, εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο δρόμος είναι στην πραγματικότητα "ιδιοκτησία" του και οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί σε αυτόν, αποτελεί "εμπόδιο" το οποίο πρέπει να παρακάμψει το συντομότερο δυνατό, συνήθως κορνάροντας επίμονα, ώστε να καταστήσει σαφή τη δυσφορία του! Έγραψα στο προηγούμενο άρθρο ότι πιθανόν κάτι να αλλάζει. Δεν άλλαξα γνώμη. Η σημερινή (μεγάλη) βόλτα δεν έδειξε κάτι διαφορετικό. Όταν δεν επικρατεί ο εκνευρισμός της καθημερινότητας, οι οδηγοί (της Αθήνας) συμπεριφέρονται ... ανθρώπινα! Το θέμα είναι τι γίνεται τις υπόλοιπες μέρες!

Και για να επανέλθουμε στο βασικό θέμα, το πρόβλημα είναι πώς πείθει κανείς τους χρήστες του δρόμου να σέβονται και να προσέχουν, ώστε να είναι "ήσυχος" ότι και ένα παιδί 12 - 14 χρονών που χρησιμοποιεί το ποδήλατό του σε δημόσιο δρόμο, είναι ασφαλές.

Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν. Τα παρακάτω είναι αυτά που πιστεύω ότι μπορούν να οδηγήσουν (αργά, αλλά σταθερά) σε ασφαλέστερους δρόμους για όλους μας.

• Όσο πιο πολλά ποδήλατα κυκλοφορούν στους δρόμους, τόσο περισσότερο εξοικειώνονται οι οδηγοί αυτοκινήτων με την παρουσία τους και αρχίζουν να θεωρούν συνηθισμένη την ύπαρξή τους.
  
• Με τη συμπεριφορά μας, οι ποδηλάτες, "διδάσκουμε" σωστή οδική παιδεία.
  
• Η εκπαίδευση των παιδιών στους κανόνες οδικής συμπεριφοράς, γίνεται κατ' αρχήν, όταν τα παιδιά μετακινούνται με αυτοκίνητο. Τα παιδιά αντιγράφουν συμπεριφορές και επομένως η συμπεριφορά του μπαμπά στο τιμόνι είναι ζωτικής σημασίας.
  
• Λεκτική περιγραφή του τι συμβαίνει στο δρόμο και γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε, όταν οδηγούμε, είναι ένας πολύ καλός τρόπος να αυξηθεί η κατανόηση των παιδιών για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται στο δρόμο.
• Όταν η ωριμότητα σκέψης του παιδιού είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο, μικρές διαδρομές σε δρόμους ήπιας κυκλοφορίας, με τη συνοδεία ενήλκα ποδηλάτη που καθοδηγεί συνεχώς, είναι το επόμενο βήμα.

Φυσικά, θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να αισθανθούμε ότι μπορεί το παιδί να κυκλοφορήσει μόνο του σε δημόσιους δρόμους! Προσωπικά, είμαι στη διαδικασία "λεκτικής" εκπαίδευσης κατά τη διάρκεια της μετακίνησης με αυτοκίνητο. Θα κρατήσω το blog ενήμερο για την πρόοδο!

Κάτι αλλάζει (;)

Με αφορμή μια μεγαλούτσικη βόλτα που έκανα σήμερα μέσα στην πόλη (περίπου 30 χλμ. σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας) καταγράφω κάποιες εντυπώσεις οι οποίες οδηγούν σε ελπιδοφόρα συμπεράσματα. Με την ελπίδα να μην είναι τυχαία γεγονότα αλλά κάποιες πρώτες ενδείξεις ότι κάτι αλλάζει.

Βέβαια, θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη ότι σήμερα (Κυριακή), η κίνηση στους δρόμους ήταν μειωμένη. Αυτό σημαίνει:

• Μειωμένο εκνευρισμό (κατά τεκμήριο) από τους οδηγούς των οχημάτων (ΙΧ, λεωφορείων, κλπ.)
• Μεγαλύτερη άνεση να αλλάξει ένα όχημα λωρίδα (και επομένως να παρακάμψει έναν αργά κινούμενο ποδηλάτη)
• Μειωμένη κίνηση στις λεωφορειο-λωρίδες, τις οποίες χρησιμοποίησα και θα αναφερθώ σχετικά , εκτενέστερα στη συνέχεια.

Ταυτόχρονα όμως σημαίνει:

• Μεγαλύτερες ταχύτητες κίνησης των αυτοκινήτων (και ξέρουμε όλοι πόσο "στερημένοι" είναι οι Αθηναίοι οδηγοί από μετακίνηση με υψηλές ταχύτητες μέσα στην πόλη και πώς "σεληνιάζονται" όταν βρουν άδειο δρόμο μπροστά τους!)
• Περισσότεροι "οδηγοί του Σαββατοκύριακου" στους δρόμους (ξέρετε, από αυτούς που "γαντζώνονται" πάνω στο τιμόνι, κοιτούν μόνο μπροστά και καταλαμβάνουν πεισματικά τη μεσαία λωρίδα).
  

Όπως και να 'χει, διαπίστωσα τα ακόλουθα:

1. Όλα τα λεωφορεία που με προσπέρασαν, το έκαναν αφήνοντας ικανοποιητική απόσταση και όχι "σύριζα". Λέτε να δόθηκε καμιά οδηγία στους οδηγούς;
2. Στις περιπτώσεις που βρέθηκε πίσω μου κάποιο λεωφορείο κοντά σε στάση, επιβράδυνε, έμεινε υπομονετικά πίσω μου και περίμενε να φτάσει στη στάση, πίσω μου, χωρίς να κορνάρει ή να με "τρομάξει". Εννοείται ότι στις περιπτώσεις αυτές επιτάχυνα όσο μπορούσα για να διευκολύνω την κατάσταση!
3. Πολλά ΙΧ με προσπέρασαν αφήνοντας ικανοποιητική απόσταση, σε κάποιες περιπτώσεις αλλάζοντας εντελώς λωρίδα. Δεν κόρναραν και δεν με έκλειναν απότομα μόλις με πέρναγαν.
   
4. Τα "προειδοποιητικά" κορναρίσματα ("ποδηλάτης είναι, κάτσε να του κορνάρω να με ... προσέξει"!) ήταν σαφώς μειωμένα. (Φωτεινή εξαίρεση ο κάγκουρας με το Getz που τα έκανε όλα μαζί: κόρναρε ακριβώς 1 μέτρο πίσω μου, πέρασε στους 10 πόντους και μπήκε μπροστά μου. Τα "άκουσε" κανονικά στο φανάρι που τον πρόλαβα - συγγνώμη αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ!)

Τώρα που το σκέφτομαι, είμαι σίγουρος ότι δεν έγιναν ξαφνικά όλοι οι οδηγοί υπομονετικοί, ούτε κατάλαβαν όλοι ότι δεν έχουν αποκλειστικά δικαιώματα στη χρήση του δρόμου. Η μειωμένη κίνηση του Κυριακάτικού πρωινού, έπαιξε σημαντικό ρόλο.

Νομίζω όμως ότι η αύξηση της πυκνότητας των ποδηλατών στους δρόμους, έχει αρχίσει (σιγά-σιγά) να επηρεάζει τη συμπεριφορά των οδηγών αυτοκινήτων. Ο δρόμος βέβαια είναι μακρύς.

Πρέπει με τη συμπεριφορά μας (αλλά και με οδηγίες / εξηγήσεις) σε γνωστούς και αγνώστους, να διαδώσουμε τη σωστή συμπεριφορά, να εξηγήσουμε, να καθοδηγήσουμε. Θυμηθείτε, οι οδηγοί ΙΧ δεν είναι εκ προοιμίου κακοί, εριστικοί και άσχετοι! Πολλές φορές, αισθάνονται ότι θα ήθελαν να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, αλλά ... δεν! Δεν έχουν εκπαιδευτεί, δεν έχουν κανένα να ρωτήσουν.

Ας αρχίσουμε λοιπόν από αυτούς και ας αφήσουμε τους "κάγκουρες" για το τέλος!